را بيعت بجابيه [ 1 ] كردند روز چهار شنبه سه روز گذشته از ذى القعده سنه اربع و ستين . ( نشستن عبد الله زبير به مكه ) و او عبد الله بن الزبيران [ 2 ] العوّام بود و كنيت او ابو حبيب بود ، و اهل عراق او را بيعت كردند و مادر او اسما بود دختر بو بكر الصديق ، چون كار برو مستقيم شد ، بصره و خراسان و سيستان حارث بن عبد الله بن [ 3 ] [ ابى ] ربيعة المخزومى را داد ، آنك او را قناع [ 4 ] گفتندى . پس قناع [ 4 ] ، عبد العزيز بن عبد الله بن عامر بن كريز را به سيستان فرستاد . آمدن عبد العزيز به امارت از پيش حارث عبد الله او بسيستان آمد و با مردمان نيكوئى كرد و گفت ، و آن سپاه طلحه را جمع كرد و بنواخت و خبر بست [ 5 ] و كابل كردند كه ايشان سر بتافته‌اند . رفتن عبد العزيز سوى بست و كابل به راه بيابان برفت ، زبيل [ 6 ] لشگرى از تركان فراهم كرده بود ، حربى صعب بكردند چنان كه مسلمانان فرو ماندند و خواستند كه بگريزند از قوت دشمنان و شوكت ايشان ، عمر بن

--> [ 1 ] جابيه بكسر با و ياء مخففه واصله فى اللغة الحوض الذى يجبى فيه الماء للإبل . قريه ايست از اعمال دمشق از ناحيهء جولان . . . ( معجم البلدان ) . [ 2 ] كذا . . . صحيح : زبير بن العوّام . [ 3 ] و هو الحارث بن عبد الله بن ابى ربيعة المخزومى معروف به قباع ( فتوح بلاذرى ص 405 ) ( كامل مبرد ص 211 خطى ) . [ 4 ] ص : قباع ، بضم القاف و بعده باء . [ 5 ] در اصل : نسبت . [ 6 ] كذا . . . و المعروف ( رتبيل ) و بزعم حقير ( زنبيل ) رجوع شود بحاشيهء ( 2 ) ص ( 91 ) و در دو سطر بعد هم ضبط اصل متن ( زنبيل ) است .